کد خبر: ۵۲۸
تاریخ انتشار: ۱۸ اسفند ۱۳۹۵ - ۱۰:۳۹

در صورت تداوم نوسازی به شکل کنونی، ناپایداری ساخت اجتماعی محلات فرسوده، گزینه محتمل تری است

نشست چهارم از سلسله نشست های توسعه و بازآفرینی شهری با عنوان «ارزیابی پایداری محلات نوسازی شده در شهر تهران-با تاکید بر پایداری اجتماعی» دوشنبه 16 اسفند در محل پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی، برگزار شد.

در این نشست مهندس نقی عسگری عضو هیئت علمی گروه مدیریت، برنامه­ریزی شهری و منطقه ای پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی گزارشی از ارزیابی پایداری محلات نوسازی شده تهران، کیفیت محله، مسکن و زیرساخت های اجتماعی محلات بازسازی شده ارائه کرد.

به گفته عسگری، از سال 1384 در شهر تهران، دولت و شهرداری، اقداماتی جهت نوسازی بافت های فرسوده صورت داده اند که تهیه بسته های حمایتی شامل اعطاء تسهیلات ارزان قیمت و بدون سپرده و بخشودگی های عوارض، تراکم تشویقی، تخفیف پارکینگ، طراحی و اجرای نما و ایجاد دفاتر تسهیل‌گری و نوسازی در محلات شهر، بخشی از این سیاست ها و برنامه ها در راستای افزایش ساخت و ساز در محدوده های بافت فرسوده بوده است.

عسگری افزود: به نظر می رسد که این سیاست ها و برنامه ها به طور ملموس موجب نوسازی محلات شهری تهران شده است؛ اما اینکه آیا این نوسازی محلات شهری در تهران به پایداری اجتماعی این محلات نیز منجر شده است یا خیر، پرسشی است که جای تامل و بازنگری دارد.

بر اساس مطالعه ای که مهندس عسگری بر روی محلات شمشیری و شبیری-جی و با هدف تعیین نتایج مستقیم و پیامدهای بلند مدت تر برنامه و سیاست های بازآفرینی شهری در حوزه های اصلی پایداری اجتماعی و سنجش اثربخشی و اثرات نوسازی بر پایداری اجتماعی محلات فرسوده نوسازی شده انجام داده است؛ در برخی از حوزه ها برنامه بازآفرینی به پایداری بیشتر محلات و در برخی از حوزه ها به ناپایداری و عدم تاثیر در وضیعت اجتماعی محلات منجر شده است.

بر اساس توضیحات مهندس عسگری دغدغه اصلی پژوهشگران در این پژوهش آن بوده که آیا نوسازی محلات شهری تهران به پایداری بیشتر اجتماعی آنها منجر شده است و این نوسازی به چه میزان در ارتقاء معیارهای اجتماعی در محلات منتخب موثر بوده و روشهای مناسب برای ارتقاء پایداری اجتماعی و زندگی پذیر کردن محلات شهری تهران، کدامند؟

عسگری افزود: در انجام این پژوهش، 9 حوزه و 117 متغیر بر اساس چارچوب نظری ارزیابی پایداری اجتماعی در سه سطح (با توجه به نیازها)، دسته بندی و استخراج شد که در عمل و با توجه به محدودیت در دسترسی به داده ها، نهایتا 101 متغیر مورد سنجش قرار گرفت و داده ها از طریق پرسشنامه، مصاحبه و اسناد گردآوری و بر مبنای آستانه های تحلیلی رایج در ارزیابی اثرات اجتماعی SIA، استانداردهای شهری مصوب شورایعالی شهرسازی و معماری و در برخی متغیرها بر اساس ادراک ساکنان، تحلیل شد.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی، 9 حوزه مربوط به ارزیابی پایداری اجتماعی را شامل مسکن، آموزش، اشتغال و وضعیت اقتصادی(نیازهای پایه)، زیرساخت های اجتماعی و کیفیت محله(نیازهای میانی)، سرمایه و اختلاط اجتماعی، هویت و حس مکان، حرکات جمعیت و مشارکت(نیازهای غائی) عنوان و تشریح کرد: با توجه به آنکه نتایج تحقیق نشان می دهد در برخی از حوزه ها برنامه بازآفرینی به پایداری بیشتر محلات و در برخی از حوزه ها به ناپایداری و عدم تاثیر در وضیعت اجتماعی محلات منجر شده است؛ پیش بینی روندها، نشان می دهد که در صورت تداوم نوسازی، به شکل کنونی، ناپایداری ساخت اجتماعی محلات فرسوده، گزینه محتمل تری خواهد بود.

به گفته مهندس عسگری، برای دوری از این گزینه محتمل، در انتهای این پژوهش، 29 راهبرد به تفکیک حوزه های 9گانه ارائه شده است که انتقال حق تراکم به منظور جلوگیری از افزایش جمعیت در بافت های فرسوده، تامین امنیت هوشمند، پیاده راه سازی، حمایت از بهسازی و نوسازی (تعمیر و نگهداری) در فرایند باز آفرینی، حمایت از مستاجران باسابقه و معماری متمایز کننده، برخی از این راهبردهای پیشنهادی است.

نام:
ایمیل:
* نظر: