برگزاری نشست به مناسبت روز زبان و ادبیات فارسی و گرامیداشت استاد شهریار

به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی، این برنامه با هدف پاسداشت زبان و ادبیات فارسی و با رویکردی متفاوت نسبت به برنامه‌های رسمی و متعارف بزرگداشت‌های ادبی طراحی و اجرا شد. محور اصلی نشست، نه صرفاً معرفی زندگی و آثار استاد شهریار، بلکه پرداختن به جذابیت ادبیات، نسبت شعر و داستان با زندگی انسان معاصر و نقش ادبیات در شکل‌دهی به خاطره، احساس و تجربه زیسته بود.
برگزاری این برنامه هم‌جهت با مأموریت علمی و فرهنگی پژوهشکده علوم انسانی  و گروه زبان و ادبیات فارسی در زمینه صیانت، ترویج و معرفی ظرفیت‌های زبان و ادبیات فارسی است.
رویکرد پژوهشکده علوم انسانی در برگزاری این نشست، توجه همزمان به دو سطح تخصصی و عمومی ادبیات بود؛ به این معنا که ادبیات فارسی، علاوه بر موضوع پژوهش‌های دانشگاهی و تخصصی، به عنوان بخشی از سرمایه فرهنگی و هویتی جامعه و عنصری زنده در زندگی روزمره مخاطبان مورد توجه قرار گرفت.
از این منظر، برگزاری این نشست را می‌توان گامی در جهت عمومی‌سازی دانش و فرهنگ ادبی و ایجاد ارتباط میان ظرفیت‌های تخصصی پژوهشکده و جامعه مخاطبان دانست.
این نشست با طراحی محتوایی متنوع و در سطح کیفی بالا برگزار شد و تلاش شد فضای برنامه از قالب یک مراسم رسمی و صرفاً سخنرانی‌محور فاصله بگیرد.
در ابتدای برنامه، ضمن خوش‌امدگویی به حاضران، بر این نکته تأکید شد که بزرگداشت شهریار می‌تواند فرصتی برای طرح پرسشی گسترده‌تر باشد: چرا ادبیات همچنان برای انسان امروز جذاب و ضروری است؟
در ادامه، مجموعه‌ای از کلیپ‌های شعرخوانی فرزندان استادان و کارکنان پخش شد که با استقبال حاضران همراه بود. این بخش با هدف ایجاد پیوند میان خانواده دانشگاهی و فعالیت‌های فرهنگی مجموعه طراحی شده بود و فضای برنامه را از یک نشست رسمی به یک رویداد فرهنگی صمیمی و مشارکت‌محور تبدیل کرد.
بخش اصلی نشست به گفت‌وگوی ادبی اختصاص داشت. در این بخش، صاحب‌نظران درباره موضوعاتی همچون چرایی ماندگاری شعر و داستان، نسبت ادبیات با تجربه‌های انسانی، نقش ادبیات در بیان احساسات و خاطرات و جایگاه ادبیات در زندگی انسان معاصر به گفت‌وگو پرداختند.
همچنین در ادامه برنامه، مستندی با موضوع ادبیات برای حاضران به نمایش درآمد و بخش‌هایی از برنامه نیز به شعرخوانی اختصاص یافت.
یکی از ویژگی‌های اصلی این نشست، تلاش برای نزدیک کردن ادبیات به مخاطب عمومی بود. در این برنامه، ادبیات نه صرفاً به عنوان یک حوزه تخصصی دانشگاهی، بلکه به عنوان بخشی از زندگی روزمره انسان مورد توجه قرار گرفت؛ از نخستین شعرهایی که در کودکی می‌شنویم تا شعرهایی که در لحظات عشق، دلتنگی، فقدان، خاطره و امید با ما همراه می‌شوند.
بر همین اساس، پرسش محوری نشست این بود که چرا بعضی شعرها و جمله‌های ادبی برای سال‌ها در حافظه ما باقی می‌مانند و چگونه ادبیات می‌تواند تجربه‌های شخصی ما را به تجربه‌ای مشترک و انسانی تبدیل کند.

کیفیت و استقبال از برنامه

این نشست با استقبال مناسب استادان، کارکنان، دانشجویان و خانواده‌های آنان برگزار شد و تنوع بخش‌های برنامه، کیفیت محتوایی، طراحی منسجم و فضای صمیمی نشست، از ویژگی‌های برجسته آن بود.
حضور خانواده‌ها و مشارکت فرزندان استادان و کارکنان در بخش شعرخوانی نیز به برنامه وجهی متفاوت بخشید و نشان داد که برنامه‌های مرتبط با زبان و ادبیات فارسی می‌توانند علاوه بر جامعه تخصصی، مخاطبان عمومی و خانواده دانشگاهی را نیز با خود همراه کنند.
در نهایت، برگزاری این نشست نشان داد که مناسبت‌های مرتبط با زبان و ادبیات فارسی می‌توانند فراتر از قالب‌های متعارف بزرگداشت، به فرصتی برای گفت‌وگو، مشارکت فرهنگی، عمومی‌سازی ادبیات و ایجاد ارتباط میان دانشگاه و جامعه تبدیل شوند.
پژوهشکده علوم انسانی، با برگزاری این برنامه تلاش کرد در کنار مأموریت پژوهشی و تخصصی خود، نقش فعال‌تری در معرفی و ترویج زبان و ادبیات فارسی و ایجاد ارتباط میان این حوزه و مخاطبان عمومی ایفا کند.