به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی، حسین حیدری، رئیس پژوهشکده علوم اجتماعی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی و مدیر طرح پژوهشی «شناسایی عوامل اجتماعی فرهنگی تأثیرگذار در چرخه مدیریت بحران شهر تهران»، با تشریح یافته‌های این پژوهش گفت: مسئله اصلی مدیریت اجتماعی بحران در تهران، فقدان ظرفیت‌های اجتماعی نیست، بلکه ضعف در تبدیل این ظرفیت‌ها به آمادگی عملی، مشارکت سازمان‌یافته و کنش جمعی پایدار است.

وی افزود: نتایج پژوهش چهار شکاف اساسی را نشان می‌دهد؛ فاصله میان آگاهی از خطر و آمادگی عملی، میان سرمایه اجتماعی و اعتماد نهادی، میان تفاوت ظرفیت‌ها و آسیب‌پذیری مناطق با سیاست‌های یکسان و همچنین میان تجربه بحران و یادگیری پایدار.

حیدری با تأکید بر تفاوت‌های اجتماعی و فضایی مناطق تهران اظهار کرد: ظرفیت‌های اجتماعی و میزان آسیب‌پذیری در مناطق مختلف یکسان نیست؛ بنابراین، سیاست‌های مدیریت بحران باید متناسب با ویژگی‌های اجتماعی و فرهنگی هر منطقه تدوین شود و نمی‌توان برای همه مناطق نسخه‌ای واحد ارائه کرد.

رئیس پژوهشکده علوم اجتماعی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی، با اشاره به نقش شبکه‌های محلی، گروه‌های داوطلب و مشارکت شهروندان در مدیریت بحران تصریح کرد: تقویت ارتباط میان نهادهای رسمی و ظرفیت‌های اجتماعی محلات، توسعه مشارکت سازمان‌یافته و بهبود اطلاع‌رسانی و مقابله با شایعات در شرایط بحران، از جمله محورهای مهم ارتقای تاب‌آوری اجتماعی است.

وی ادامه داد: این پژوهش به سفارش مرکز مطالعات و برنامه‌ریزی شهر تهران و با بهره‌برداری سازمان پیشگیری و مدیریت بحران شهر تهران، توسط پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی انجام شده است. در این مطالعه، داده‌های ۱۰۲۲ شهروند در مناطق ۲۲گانه تهران با استفاده از روش‌های کمی و کیفی بررسی شده است.

حیدری در پایان تأکید کرد: ارتقای مدیریت بحران تهران مستلزم گذار از رویکرد صرفاً سازمان‌محور و واکنشی به رویکردی جامعه‌محور، محله‌محور، مشارکتی و یادگیرنده است؛ رویکردی که ظرفیت‌های مردم و محلات را به بخشی مؤثر از توان عملیاتی مدیریت بحران تبدیل کند.