انتصاب مسئول راه‌اندازی و اعضای هیأت مدیره مرکز پیشرفت، آبادانی و محرومیت‌زدایی در جوامع محلی جهاددانشگاهی

به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی، بر اساس حکم دکتر علی منتظری رئیس جهاددانشگاهی؛ دکتر محمد قاسمی سیانی به عنوان مسئول راه اندازی مرکز و دکتر زهرا شیخی معاون پژوهش و فناوری، دکتر محمود علیگو معاون فرهنگی جهاددانشگاهی، دکتر علی رنجبرکی رئیس پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی، دکتر بهروز بادکو و دکتر سیدسعید هاشمی اعضای هیأت علمی جهاددانشگاهی و همچنین دکتر حسین حیدری عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی این نهاد به عنوان اعضای هیأت مدیره مرکز پیشرفت، آبادانی و محرومیت‌زدایی در جوامع محلی منصوب شدند.
در بخشی از حکم آمده است:
امید است با اتکال و یاری خداوند سبحان و همکاری و همدلی همه جهادگران عزیز در انجام وظایف خود و تحقق اهداف انقلاب اسلامی در راستای کاهش محرومیت از مناطق، موفق و مؤید باشید.
گفتنی است، یکی از اهداف اصلی انقلاب اسلامی و مأموریت‌های ملی و انقلابی جهاددانشگاهی پیشرفت و آبادانی کشور عزیزمان ایران و گسترش رفاه عمومی بوده است. بر همین اساس جهاددانشگاهی تلاش داشته تا با مجموعه فعالیت‌های علمی- تخصصی خود، زمینه رفع محرومیت از جوامع محلی شهری و روستایی را فراهم آورد.
پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاددانشگاهی در طول سه دهه فعالیت و انجام صدها طرح پژوهشی و مقالات و انباشت علمی و اجرایی اقدام به تأسیس مرکز ملی پیشرفت، آبادانی و محرومیت زدایی در جوامع محلی نموده است. این مرکز با عنایت به سابقه علمی و اجرایی خود در نظر دارد تا به مدلی ملی و بومی برای پیشرفت، آبادانی و رفع محرومیت در جوامع محلی برسد.
لازم به ذکر است؛ مرکز ملی پیشرفت، آبادانی و محرومیت زدایی جوامع محلی پژوهشگاه، با تکیه بر مباحث میان رشته‌ای به موضوع چندبعدی و پیچیده پیشرفت و آبادانی در کشور خواهد پرداخت و براساس تجارب علمی و اجرایی در حوزه‌های رصد، ارزیابی، سیاست گذاری و پیاده سازی برنامه‌ها در جوامع محلی فعالیت خواهد کرد. اکنون این مرکز برنامه جامع آبادانی و رفع محرومیت را تدوین کرده است که این برنامه جامع تلاش دارد تا تمامی فعالیت‌ها و اقدامات نهادهای عمومی و مردم‌نهاد فعال در این حوزه را هماهنگ، هم‌راستا و نهایتا پایدار و درونزا نماید. حضور گسترده و بلندمدت نهادها و سازمان‌های مختلف حاکمیتی و مردمی در یک منطقه کمتر برخوردار و محروم بیانگر این واقعیت است که هرچند تلاش‌های موجود بخش زیادی از سختی‌ها و مسائل مردم ساکن در این مناطق را در برهه زمانی کوتاه مدت برطرف می‌کند، اما در میان مدت پدیده فقر و نابرابری برطرف نگردیده است.